180 χρόνια ΑΣΚΤ

 

η αφίσα της εκδήλωσης

σχετική αφίσα κολλημένη έξω από το αμφιθέατρο De Chirico

Γιατί δεν είναι έργο τέχνης ο σωρός των καλυμμάτων των καθισμάτων στο υπόγειο σινεμά;

αριστερά δίπλα από την οθόνη

μερικά μάλιστα φέρουν ζωγραφιές



ενώ είναι τέχνη...

ο σωρός

Barry Flanagan   [1941-2009]
heap II               1968
Sculpture
Sand, Hessian/Sacking

Επιλέγει "μη-γλυπτικά υλικά" ώστε οι μορφές να αυτοδημιουργούνται...

Ο εν λόγω Ουαλός είχε δηλώσει το 1965
"... μπορεί να ισχυρίζομαι ότι είμαι γλύπτης και να κάνω οτιδήποτε άλλο παρά γλυπτική"
‘…I might claim to be a sculptor and do everything else but sculpture.’

Αν ΔΕΝ κάνει γλυπτική, τι ακριβώς κάνει;


ή


 η "καρέκλα με λίπος";

Joseph Beuys  [1921–86]
"Fettstuhl "
1964 – 85
 μάλιστα ο Γερμανός ακτιβιστής που την έφτιαξε θεωρείται ένας από τους πιο σημαίνοντες καλλιτέχνες της εποχής του.


Ο Ντάντο είναι της άποψης ότι ένα ενσωματωμένο νόημα είναι αυτό που μετατρέπει ένα αντικείμενο σε έργο τέχνης.
Είνα ένα "άγρυπνο όνειρο", το ποίο αντίθετα από τα όνειρα, μπορούμε να το μεταδώσουμε στους συνομιλητές μας.

Ας ξαναγυρίσουμε όμως στο σωρό καλυμμάτων του υπόγειου σινεμά στην ΑΣΚΤ.
Ας τον οναματίσουμε "σωρό στη γωνία της οθόνης".
Τι αποκλείει αυτός ο σωρός να υπερβεί την κατάσταση του φυσικού αντικειμένου και να νοηθεί ως έργο τέχνης, αν κάποιος του προσδώσει ένα αόρατο νόημα;
Τα "άγρυπνα όνειρα" από πότε έχουν ανάγκη καλλιτέχνες-δημιουργούς και λοιπά συμφραζόμενα του κυκλώματος της τέχνης;
"Εξ άλλου η τέχνη κρατάει πάντα τις αποστάσεις της από την πραγματικότητα" σ. 77

Aς ξανασκεφτούμε λίγο τα επιχειρήματα της Βεατρίκης Γουντ όταν υποστήριζε την "Κρήνη" του Ντισάν.
Ο σωρός τοποθετήθηκε από κάποιον άγνωστο (όπως και στην περίπτωση της "Κρήνης")  κάπου (όχι στα σκουπίδια), έχασε τη χρηστική του αξία, και κάποιος του έδωσε τίτλο...

Όσο για το νόημα;
Είμαι κ εγώ ο παρατημένος σωρός έργο τέχνης όσο τουλάχιστον δεκάδες άλλα "αφηρημένα", "εννοιολογικά" κλπ.


bibliography

Danto, A. (2013). Τι είναι αυτό που το λένε τέχνη. Αθήνα: Μεταίχμιο
Wood, B. The Richard Mutt case. Blindman 2. page 5.

Φοιτητικές αμπελοφιλοσοφίες

Ευσεβείς πόθοι και σχόλιο πραγματιστή

Μερικές φωτογραφίες από την ημερίδα "Προσεγγίσεις στο έργο του J. J. Winckelmann"

Αφιέρωμα στον Ivan Konstantinovich Aivazovsky (Ива́н Константи́нович Айвазо́вский 1817 – 1900)

Θέλει κανείς να του λέει η σύγχρονη τέχνη καλημέρα;

Δε θα μ' αφήσει στην ησυχία μου ο Πανταζής!
Νέο ερώτημα:
"... κατόπιν διαβάσματος της εργασίας του Ανέστη. Έστω ό,τι η σύγχρονη τέχνη σε κάνει να πεις wow ( η σύγχρονη κι όχι η μοντέρνα που γίνεται πια το "νέο κλασικό"). Θέλει κανείς να του λέει η σύγχρονη τέχνη καλημέρα; Θα την αγκάλιαζε ή θα της έδινε το χέρι; Ή θα έκανε μια συμβατική υπόκλιση όπως στους Ιάπωνες όπου τα κοινωνικά πρέπει ισοδυναμούν με την ισχή των θεσμών του μουσείου κλπ. Γιατί στο τέλος  κανείς μάλλον ζηλεύει τα σώματα που αγκαλιάστηκαν περισσότερο, ή αλλιώς τα έργα που βρίσκονται στο Ουφίτσι ;

Καλημέρα ( ζεστή σαν το ζεστό ψωμί του Peter Bruegel the Elder στον "χωριάτικο γάμο").

Ο πίνακας του ποπ καλλιτέχνη Peter Blake στο κάλυμμα του δίσκου των  Beatles "Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band" νομίζω πως με καλημέριζε τη δεκαετία του 1970 στο περίφημο δισκοπωλείο της Σκουφά.
Οι ποζάρουν στο κέντρο δύο φορές, μία ως κέρινα ομοιώματα και μία με στολές εποχής, περικυκλωμένοι από διάφορες προσωπικότητες. Πλίνθοι κέραμοι άτάκτως εριμμένοι αν δει κανείς την σταρ σεξοκωμωδιών Diana Dors στην πρώτη σειρά, αλλά και τον Edgar Allan Poe στην τελευταία;!

 








Για αφηρημένο έργο θα διάλεγα να καλημερίσω το
 untitled (591-2) του  1986
του Gerhard Richter



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Jason Draper Who’s Who On The Beatles’ ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ Album Cover.
Fineberg, J. (2000). Art since 1940. Strategies of being. 2nd ed.  London: Lawrence King

Can you wow! a modern artwork?

Τις προάλλες, στις φοβερές συζητήσεις κάτω από το φουγάρο, ετέθη από τον Πανταζή το ερώτημα:
"Μπορείς άραγε να μείνεις έκπληκτος από ένα έργο μοντέρνας τέχνης;"
Φαντάζομαι θα εννοούσε ό,τι παθαίνεις αν σταθείς μπροστά από
το "Μυστικό δείπνο" του Λεονάρντο,
το "Τολέδο στην καταιγίδα" του Θεοτοκόπουλου,
τον "Χριστό Παντοκράτορα" Ανωνύμου στη Μονή Σινά,
το "Θεό Γεωμέτρη" του κώδικα Codex Vindobonensis 2554, f.1 verso,
την "Άνοιξη" του Μποτιτσέλι,
 τον "Αποκεφαλισμό του Ολοφέρνη από την Ιουδήθ" της Αρτεμισίας,
το "Μοναχό στη θάλασσα" του Κάσπαρ Φρίντριχ,
κλπ.


Ας αποτολμήσω μια εντελώς προσωπική συλλογή:

Espagnole et agneau de l'apocalypse, c. 1927-28
Francis Picabia

 













Liubov Popova
1913 Cubist Nude

Paysage biblique    1955
Georges Rouault

Mornington Crescent nude, contre-jour    1907

Walter Sickert

The Boy in Black      1924

Chaim Soutine

Untitled   1978
Henri Michaux

Frau mit totem Kind       1903

Käthe Kollwitz

σταύρωση  1941
RENATO GUTTUSO

Nu descendant un escalier n^o 2      1912

Marcel Duchamp

bird wandering off      1921
PAUL KLEE

DER MELANCHOLIKER      1925

Hannah Höch

 

Peter Saul
 Typical Saigon 1968

woman reading    1957
DAVID PARK














ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
10,000 years of Art. (2009). New York: Phaidon 
Fineberg, J. (2000). Art since 1940. Strategies of being. 2nd ed.  London: Lawrence King
The 20th century Artbook. (1999). New York: Phaidon